Vmagazine.com - 30/09/2008

BLOGS FASHION SHOWS PARTIES CULTURE PORTFOLIO VIDEO V DIGITAL V-MAIL

RSS

September 30, 2008  <  > 09.30.08 FAMILY JEWELS At Paris fashion week, the Yazbukey sisters debut a collection of New York–inspired accessories Sibling design duo Yaz and Emel Kurhan of Yazbukey are showing love for a very New York cast of characters this season with their collection of pristine Plexiglas neckpieces. Voilà Michael Jackson, Cicciolina, Andy Warhol, and Jackie Onassis, all of whom are destined to be sitting pretty on stylish necks around the world, part of a Spring/Summer 2009 assortment inspired by fantasy. Also playing its part in the lineup of creations are matching brooches, which can be worn alongside the suspended accessories to complete the pop look. With the snap of a finger, this label (which debuted in 2000) has earned itself top billing on our accessory hit-list of the season.   Photography Linlee Allen www.yazbukey.com

Göksel "Mektubumu buldun mu?"

Göksel "Mektubumu buldun mu?" 

Photos:Volga Yıldız

Graphic design:Ulaş Eryavuz/Bravoistanbul

Art direction:Emel Kurhan

"Jewellery by international cuties Yazbukey" http://www.thevine.com.au

POSTED IN FASHION BY MELANIEHICK ON JUN 17, 03:34AM 

A brooch and necklace shaped like La Cicciolina, Woody Allen, Karl Lagerfeld, Magnum P.I. or Sebastian Tellier? Sure, why not?, say Yazbukey designers Emel and Yaz. 

On their website, they describe themselves as ottoman princesses "Descendents  of Mehmet Ali Pasha, King of Egypt." That's longhand for the fact that they're Parisians born in Cairo and Istanbul respectively. E to the X to the O to the ... you get the picture. 

The princesses work mainly in acrylic, with smatterings of twisted rope and metallic leather. The gift bow you see in these shots is made of that leather, and comes in a brooch and mounted on headbands. Check out their fine jewellery collection loaded with gold and diamonds, the hands have that off-kilter Yazbukiness, but there's plenty of serious(ish) pieces like hte bug and flower brooch too. 

And so we had a quick chat about their general fabulousness:

Hickville: Is it more exciting to be working from Paris than say Istanbul?
Emel: Both cities are inspiring, it's totally different.Well Paris has always been an inspiring city for fashion, art and food, but Istanbul is inspiring in a totally different way. I just can say that we are lucky to live between Paris and Istanbul.
 
Hickville: How do you feel about creativity in Paris at the moment?
Emel: There's always creativity in the air, right now it's taking a nap, or more a beauty sleep.

Hickville: What keeps your minds active, your collections inspired? Museums? Art? Movies?
Emel: A lot of different things, travels, music, art, muses, antiques, friends, daydreaming, fairytales, life, movies, flea markets, just going around and being curious...

Hickville: If you could work in any material, what would it be? What materials will be in the next collection?
Emel: We will continue developping our acrylic line, mini bags line and hand-made jewellery, and hopefully we will be doing our second precious line (diamonds,gold and precious stones).

Buy the Yazbukey goodness, including the mouse purse and little box bag, at Order and Progress. They're having a sale, by the way. 

Radikal Cumartesi 13-06-2009

Moda kötülüklerin anasıdır

13/06/2009

Marni bir tanıdık, Marc sanki bizim amcaoğlu. Sokaklarda daimi bir defile hali; herkes birini süzüyor. Moda ne zaman eğlenceden uzaklaşıp bu hale geldi?

EMEL KURHAN (Arşivi)

Bugün cumartesi, tembel bir cumartesi. Hava güzel. Sıcaklık güzel bir kıvamda.
Evde uzun bir süre geçirdikten sonra dışarı atıyorum kendimi. Arkadaşım Seda’yla buluşup Nişantaşı’nda avare avare gezmeye çıkıyoruz. Yolumuz İstanbul’un alışveriş tapınağına düşüyor, malum kelebek günü.
Ayakkabı katına çıkıyorum, her yer dağılmış. Kargaşanın arkasında yorgun bir kadın duruyor. Tek başına dağıtmış olamaz diye düşünüp gülümsüyorum kendi kendime. Artık moda böyle mi tüketiliyor?
Belli ki ihtiyaçtan almıyoruz kılık kıyafeti. Dürtülerimize yenik düşüp alışveriş yapıyorsak o zaman onlara niye bu kadar kötü davranıyoruz? Kelebek olduğu için mi?
Bir anda bir kadın yanındaki arkadaşına bağıra bağıra “Marni’yi gördüm” diye başlayarak bir şeyler anlatıyor. Markalar bize bu kadar ulaşılmaz dururken bir anda en yakın arkadaşımız oluvermiş. Ya Marc?
O da amcamın oğlu oluyor, arkadaş değil akraba olduk. Derhal çıkıyoruz.
Evet biliyorum, moda şuursuz tüketim demek. Ama düşünmeden de edemiyorum; birileri bize voodoo mu yapıyor? Son zamanlarda insanlarda şekilcilik takıntısı pek bir gözüme batmaya başladı. Bu kadar mı küçük dünya? 
Araştırmalarımın devamı için bir salı sabahı köşedeki kafeye oturuyorum. Hani cumartesileri tam karşı kaldırımda paparazzilerin beklediği kafe. Kumpir’le etrafı gizlice kesmeye başlıyoruz.
Fark ediyorum ki güven sorununuz varsa psikoloğa gitmeye gerek yok, logolu büyük bir çantayı kolunuza takıp Nişantaşı’nda belli sokaklarda yürümek yeterli. Büyük siyah gözlük (o da logolu) güveninize güven katıyor. Sonsuz güvene, yanınıza aynı formatta bir arkadaş alarak ulaşabilirsiniz. 
Bir süre sonra bu zoraki defileden sıkılıp kalkmaya karar veriyorum. Logonun gücünü düşünmeden edemiyorum. Bir yere ait olma duygusu mu acaba? Logo mudur her derde deva? Fark ediyorum ki moda değişmiş, tüketim değişmiş, anlayış değişmiş. 
Bir yandan satışa yönelik tasarımlar için çok yaratıcı ekipler kuruluyor ve sorumluluk bu yaratıcı insanların omzuna yükleniyor. Böyle bir çelişki oluşuveriyor: Satımlık şeyleri yaratıcı kişiler mi yapar? Bunun için pazarlamadan sorumlu insanlar işe alınmaz mı ki? Christian Lacroix’nın söylediği harika bir laf var bu konuda: “Ben 25 senedir kötü yönetiliyorum.” Şimdilerdeyse marka askıya alındı.
Bazı şeyler artık farklı şekilde yapılıyor. Bir de bugünlerde artık efsaneler bitti. Bir Chanel daha çıkmaz gibi geliyor; böyle bir dünya gerçeğinde değil en azından. Yeni markalar beş-altı sene sürüyor. Tüketimi düşünüyorum: Uzun uzun krizden bahsedildi, durum biraz düzelince bir saniyede alışveriş 
ortamı geri gelmiş.
Eskiden tarz dediğimiz şey parayla ölçülmezdi. Bugün maddiyat şovuna dönüştü. Maddiyat yaratıcılığın üzerinde hâkimiyet kurdu. Logo ise ilaç; ağrıyı sızıyı ortadan kaldırır.
Ben hangi yüzyıldan geldim acaba? Öğrenciyken Paris’te üst üste bir sürü şey giyer, eğlenirdik. Markaları, ucuz şeylerle karıştırır, kendi modamızı yaratırdık. Birkaç adım önde olmayı düşünürdük hep.
Dükkânlarda satılan malların bir yıllık bir geçmişi vardır ve tasarımcılar artık birkaç sezon sonrasını düşünmeye başlar.
Bugün moda okullarında yine karşımıza çıkıyor logolu çanta. Yaratıcı beyinler yarınları düşünmez olmuş. Sadece marka var, bugünün modası var, denemeler ortadan kalkmış. Moda, giyinmek-süslenmektir, kıyafettir, aksesuvardır, makyajdır, parfümdür. Estetik bir arayıştır. Yeni bir öneridir, kişiliğini dışarı vurmaktır. Gerçek bir ihtiyaçla alakası olmayan bir sistemde, birinci amaç süslenmek, o zaman ne zamandan beri bu kadar ciddiyetle uygulanıyor?
Moda tüketimi Türkiyede doğru yere ait olma göstergesi, cemaatin doğru tarafında bulunmak. Tak koluna logolu çantanı, giy ayağına Louboutin’leri, büyük Dior gözlükleri de sakın unutma. Maddiyat yaratıcılığın üzerine hakimiyet kurmuş.
Peki modayi niye tüketiyoruz? Dergiden fırlamışçasına giyinirsek mi havalı duruyoruz? Peki ya kişiliğimiz? Fazla havadan, ayaklarımız mı yerden kesiliyor? 
Moda bir stil önerisi değil midir? Tipine yakışanı veya uyanı seçmek veya seçmemek... Karar bize ait değil mi? Yoksa birileri büyü mü yapıyor?
Başlangıçta oyun eğlenceli geliyor, oyuncular o kadar eğlenceli çıkmıyor ama... Moda istediğini yapmak 
değil midir?
İstanbul’da gözlemlediğim şey şudur: Balenciaga ceketin var mı yok mu? En komiği böyle bir kuralın olması, dün Topshop’tan giyinenler bugün Balenciaga tüketicisi olmuş. Topshop olmuş çöp, Balenciaga tanrı. Tanrı trendlere göre değişebilir, çünkü tutarlılık yok, gelenek yok; rüzgâr nereye eserse....
İstanbul’da bir insanın başına gelebilecek en gıcık şey, biri tarafından süzülmek... Değerin nedir acaba? New York’ta niye bu kadar rahatsız edici değil bu peki?
Araştırmalarıma Paris’te devam ediyorum, madem yolum buraya düştü... Modanın merkezindeyim. Yok böyle bir şey. İstanbul’da güzel yemek yenir, keyif yapılır, ama moda açısından henüz tüketici bir şehir. Yaratıcılık yavaş gelişiyor.
Paris’te modaya daha görgülü bir yaklaşım var, nedeni de moda bilincinin tarihte daha uzun bir yer alması.
Bu dürtülerimiz ve ego oldukça bu makina işlemeye devam eder. Moda tüketimi kendini ayrıcaklıklı hissettirir. Fuzuli olan şeylerin kabul görmesidir bütün olay.
Ortada tarz yokken ben neyi eleştirebilirim ki? Bugün tarz hesap kitap; nerede kaldı içgüdüler?
Moda kötülüklerin anasıdır. Alkolden de kötü!
Tak takıştır. Saçma sapan görün, gülünç olmaktan korkma. Saçmasapan olmak güzeldir, defo güzeldir. Moda ciddiyetle uygulanacak bir şey değildir, moda eğlenmektir.
Peki o zaman moda niye parayla bu kadar bütün haline geldi? Moda kişisel tarzını yansıtmaktır. Tarzın iki kuruş etse bile...

Yazbukey pour la Maison Darre

www.bananemag.com

EMEL KURHAN

Categories: FASHION, INTERVIEWS, LIFESTYLE

Posted by: BANANÉ

Banané Magazine is truly proud to feature Emel Kurhan, one of Istanbul’s most inspirational icons. The owner of an incredibly extensive portfolio, Emel has designed for the likes of Ford, Mudo, Mavi Jeans, Blumarine, Anna Molinari, Hotiç, Swarovski, Coca-Cola, Martine Sitbon, Absolut Vodka, Lancel and Adidas. Since the year 2000, Emel has been designing accessories with her sister Yaz, under the brand they founded together, Yazbukey. Their designs are playful and pleasantly surprising, inspired by old musicals, tales and movies. We love them! Björk has been wearing Yazbukey accessories since they first started, along with other top celebrities such as Gwen Stefani, Selma Blair, Courtney Love, Mick Jagger, Yelle, Kylie Minogue and Dave Gahan of Depeche Mode who have also worn their designs. We caught up with Emel herself to learn more about this outstanding designer and the wonderful world of Yazbukey.

Could you tell us a bit about yourself and your professional activities?
Hello my name is Emel. I live in istanbul with my dog Kumpir. I’m a 31 year old story teller. I do different activities, one of them is accessory design. I have a label with my sister Yaz, it’s called Yazbukey. We design all type of accessories (everything that isn’t clothing becomes accessories), I write for Elle and Radikal, I travel, I teach every winter in Reykjavik and Bilgi University and I work on multidisciplinary projects.

Did you grow up in Turkey? Did this influence your design vision?
I grew up in several countries (Egypt, Algeria, Saudi Arabia, Holland), then I lived in Turkey, and then I moved to Paris. I have always been close to diversity and discovering new things. Being curious it helped me and that helps a lot with my creative work.

On your path to starting, were there any major challenges in the beginning?
My major challenge was funding and still is!

What do you like most about your job?
It’s all about dreaming.

Can you tell us about your process? Do you start with materials or a drawing? How do you go from inspiration to finished piece?
First of all, I work alone, even when it’s about our label. We separate and do our research on our own. I start by doing research(material, idea), I go to flea markets, museums, walk around, take time to dream… Sometimes travel and start picking things up just instinctively. I clarify my ideas but I always work with my instincts. Then starts sketching and prototype production.

What inspires you?
Love, friends, art, cinema, music, museums, books, traveling, Paris, surprises, TV, daydreaming…

Favorite designers, places, stores, people, things that are informative to your creative vision?
I admire the work of Elsa Schiaparelli. I buy the magazine “The World of Interiors” every month, I love to travel. I love flea markets -Puces de Clignancourt and Montreuil in Paris, Çukurcuma in Istanbul, also all kinds of antique shops. My favourite shops 20/20 in Paris, Artnuptia, Tokyu Hands in Tokyo, Frieda Franke in Reykjavik. I love objects, especially porcelain. Paris and Tokyo are super inspiring.

Where do you have your designs made?
Istanbul.

Why don’t you have a shop in Istanbul?
Soon darling soon! God willing…

How do you measure your success?
Self satisfaction.

What are you working on now? Do you have any new projects?
I’m working on a series of t-shirt prints, I work on my blogs: one is about my work (emelkurhan.blogspot.com) and the other one about food (emelisinthemoodforgoodfood.blogspot.com). I have many projects going on, right now I’m working on my Istanbul guide, hopefully it will be published very soon. I’m preparing a solo exhibition for the end of 2010, I’m also working with a French confectioner for 2010 St Valentine’s day and I will also start my new radio show in September.

Do you listen to music while you work? What kind?
Yes! I love classical music, listen to a lot of Bill Evans and Debussy lately. Also a lot of oldies but goldies, sometimes hip hop, let’s say a little bit of everything. Occasionally I like silence too, it depends on my mood.

Last book you read?
William Dalrymple’s “From the Holy Mountain”.

Last movie you watched?
$9,99 by Tatia Rosenthal.

What’s your best quality?
Spontaneity.

What about your worst?
Forgetful of my words.

What are you most proud of?
Lovely Kumpir (my Chihuahua-Pinscher).

www.yazbukey.com